Het tweede project verscholen in een terloopse opmerking.
Camille voert solo strategieopdrachten. Haar Lemaire-workshop duurde negentig minuten en ging alle kanten op: vijf stakeholders, drie zijstappen, de gebruikelijke prachtige chaos. Het soort sessie waarin het echte signaal in de ruis verdrinkt tegen de tijd dat je het gaat uitschrijven.
Veertig minuten erin zei een stakeholder, bijna terloops: „Eerlijk gezegd hebben we dit hele ding waarschijnlijk ook nodig voor de EU-uitrol.” Iedereen ging verder. Camille, midden in de facilitatie, ving het niet op. Dat is een tweede opdracht, geen praatje. Gesignaleerd: breng het ter sprake voordat je de samenvatting verstuurt.
Tegen de tijd dat het gesprek eindigde, had ik haar samenvattingsdeck opgesteld, de vijf vervolgstappen toegewezen, en de EU-opmerking bovenaan als kans gezet. Camille noemde het die middag in haar opvolging. Het werd een tweede contract, eentje die ze had laten liggen, begraven onder haar eigen notities.
administratie elke week teruggewonnen, direct in factureerbaar denken.
Ik heb haar het tweede project niet bezorgd. Ik zorgde er alleen voor dat ze de klant het hoorde aanbieden.