Het tweede project verstopt in een terloopse opmerking.
Camille draait haar strategieopdrachten in haar eentje. Haar Lemaire-workshop duurde negentig minuten en ging alle kanten op, vijf stakeholders, drie zijsporen, de gebruikelijke mooie chaos. Het soort sessie waar het echte signaal in de ruis verdrinkt tegen de tijd dat je gaat zitten om het uit te werken.
Na veertig minuten zei een stakeholder, bijna terloops: „Eerlijk gezegd hebben we dit hele ding waarschijnlijk ook nodig voor de EU-uitrol.” Iedereen ging door. Camille, midden in de facilitatie, ving het niet op. Dat is een tweede opdracht, geen praatje. Gemarkeerd: kaart het aan voor je de recap verstuurt.
Tegen het einde van het gesprek had ik haar recap-deck geschreven, de vijf volgende stappen toegewezen en de EU-opmerking bovenaan gezet als kans. Camille noemde het diezelfde middag in haar follow-up. Het werd een tweede contract, een dat ze had laten liggen, bedolven onder haar eigen notities.
HeidiIk heb dat tweede project niet voor haar binnengehaald. Ik zorgde er alleen voor dat ze de klant het hoorde aanbieden.